Coco (2017)

Dwunastoletni Miguel marzy o grze na gitarze, choć w rodzinie Rivera muzyka jest zakazana od kilku pokoleń. Chłopiec potajemnie ćwiczy i podziwia zmarłego gwiazdora Ernesto de la Cruz, przekonany, że właśnie muzyczna kariera jest jego prawdziwym powołaniem. W Dzień Zmarłych rodzinny konflikt o występ w konkursie prowadzi Miguela do grobowca idola, gdzie nieoczekiwanie przekracza granicę między światem żywych a Krainą Umarłych. Może zobaczyć zmarłych krewnych, ale oni stają się jedynymi osobami zdolnymi pomóc mu wrócić do domu przed końcem nocy. Problem w tym, że Mama Imelda, jedna z przodkiń chłopca, zgadza się udzielić błogosławieństwa tylko pod warunkiem rezygnacji z muzyki. Miguel szuka więc innej drogi i zawiera układ z Hectorem, sprytnym mieszkańcem zaświatów, który sam potrzebuje pomocy w przedostaniu się do świata żywych. Towarzyszy im pies Dante. Wspólna wyprawa prowadzi przez rodzinne wspomnienia, dawne urazy i historię, której Miguel wcześniej nie znał. Chłopiec próbuje dotrzeć do Ernesto de la Cruz, a jednocześnie zrozumieć, dlaczego jego bliscy tak stanowczo odrzucili wszystko, co związane z muzyką. W Krainie Umarłych pamięć ma wymiar bardzo konkretny: zmarli mogą odwiedzić bliskich tylko wtedy, gdy ktoś po drugiej stronie nadal o nich pamięta i umieszcza ich zdjęcie na rodzinnym ołtarzyku. Ta zasada sprawia, że prośba Hectora nie jest drobną przysługą, lecz walką o zachowanie własnego miejsca w rodzinnej pamięci.