Dzień ostateczny (2024)

Julia i Tom zabierają dzieci w rejs po Atlantyku, licząc na spokojny rodzinny czas z dala od lądu. Podczas podróży ich jacht trafia w gwałtowne zjawisko pogodowe. Po przejściu burzy świat wygląda jednak zupełnie inaczej: woda cofa się na niewyobrażalną odległość, a łódź osiada na odsłoniętym dnie oceanu. Szybko okazuje się, że nie chodzi o lokalną anomalię. Odwrócenie biegunów magnetycznych zaburzyło warunki na całej planecie, pozostawiając rodzinę pośrodku rozległego terenu, który jeszcze niedawno znajdował się pod wodą. Zapasy są ograniczone, łączność praktycznie nie działa, a wokół pojawiają się stworzenia przystosowane do głębin, dla których nagłe odsłonięcie dna również oznacza walkę o przetrwanie. Tom jako oceanograf próbuje zrozumieć, co się wydarzyło i ile czasu mają do kolejnej zmiany. Julia koncentruje się na bezpieczeństwie dzieci i znalezieniu drogi w stronę miejsca, które może zapewnić schronienie. Największym zagrożeniem jest czas, ponieważ ocean nie zniknął na stałe. Jeśli bieguny ponownie się odwrócą, masy wody mogą wrócić równie gwałtownie, jak się cofnęły. Rodzina musi przejść przez obcy krajobraz, zanim dno morskie ponownie znajdzie się głęboko pod powierzchnią. Po drodze trzeba omijać szczeliny, wraki i głębinowe drapieżniki, a krajobraz zmienia się w labirynt, w którym dawne mapy wybrzeża praktycznie tracą znaczenie.