Leo (2023)

Od dziesięcioleci ta sama jaszczurka mieszka w terrarium w sali szkoły podstawowej, dzieląc niewielką przestrzeń z żółwiem o imieniu Lejek. Gdy podsłuchana rozmowa uświadamia jej, że przedstawiciele jej gatunku zwykle żyją około siedemdziesięciu pięciu lat, siedemdziesięcioczteroletni gad wpada w panikę. Zamiast spędzić ostatni rok za szybą, postanawia uciec i zobaczyć świat. Okazja pojawia się, kiedy nowa nauczycielka, surowa pani Malkin, nakazuje uczniom zabierać klasowe zwierzęta na weekend do domu. Pierwsza wyprawa nie kończy się jednak planowaną ucieczką. Jaszczurka przypadkiem zdradza jednej z uczennic, że potrafi mówić, a rozmowa szybko schodzi z jego problemów na dziecięce lęki. Kolejne weekendy przynoszą podobne sytuacje: uczniowie powierzają mu sprawy, o których nie chcą mówić dorosłym ani kolegom, a on zaczyna udzielać im zaskakująco trafnych rad. Lejek patrzy na rosnącą popularność współlokatora z coraz większą zazdrością, a tajemnica gada staje się trudniejsza do utrzymania. Plan wykorzystania reszty życia na wielką przygodę ustępuje miejsca serii małych interwencji w szkolne konflikty, przyjaźnie i rodzinne kłopoty, które stopniowo zmieniają także samego doradcę. Największym problemem okazuje się pani Malkin, która próbuje utrzymać klasę żelazną dyscypliną i nie dostrzega, że pod zachowaniem poszczególnych dzieci kryją się problemy znacznie większe niż szkolne przewinienia.