Pani od polskiego (2025)

Na Kresach w 1942 roku Eliza próbuje ułożyć życie w rzeczywistości, w której o własnej przyszłości coraz trudniej decydować samodzielnie. Młoda nauczycielka zakochuje się w Stachu, wiejskim zawadiace unikającym odpowiedzialności i traktującym ich relację znacznie lżej niż ona. Wojna gwałtownie przerywa ten etap znajomości. Stach zostaje wywieziony na roboty przymusowe do III Rzeszy, a Eliza po jego wyjeździe rodzi ich dziecko. Zamiast czekać na niepewne wiadomości, wyrusza z niemowlęciem śladem ukochanego. Odnajduje go we Frankfurcie i decyduje się zostać przy nim, choć oznacza to wejście w codzienność podporządkowaną pracy, głodowi i upokorzeniom. Oboje trafiają do pracy na roli, gdzie ich wcześniejsze wyobrażenia o związku zderzają się z walką o podstawowe bezpieczeństwo. Eliza stara się chronić dziecko, zachować godność i jednocześnie zrozumieć, czy Stach jest gotów traktować ich jak rodzinę. Dla niego przelotny romans zaczyna nabierać ciężaru, którego wcześniej unikał. Kolejne miesiące na obczyźnie sprawiają, że ich więź zmienia się pod wpływem wojennego doświadczenia, zależności od innych ludzi i konieczności podejmowania decyzji, których w spokojniejszych czasach mogliby nigdy nie stanąć przed koniecznością podjęcia. Wojenna codzienność nie pozostawia im przy tym prywatnej przestrzeni na spokojne wyjaśnianie konfliktów. Uczucia są sprawdzane w warunkach, w których nawet pozornie proste decyzje dotyczące pracy, jedzenia czy opieki nad dzieckiem mogą mieć poważne następstwa.