Pojedynek (2026)

Jesienią 1939 roku grupa polskich jeńców trafia do dawnego klasztoru zamienionego w miejsce izolacji i brutalnej indoktrynacji. Wśród uwięzionych znajduje się ceniony pianista, którego nazwisko i autorytet znaczą dla współtowarzyszy więcej niż dla pilnujących ich strażników. Właśnie dlatego zwraca na niego uwagę ambitny rosyjski agent. Nie chodzi mu wyłącznie o złamanie jednego człowieka. Jeśli publicznie podporządkuje sobie artystę szanowanego przez pozostałych Polaków, może wykorzystać jego kapitulację jako narzędzie nacisku na całą grupę. Zaczyna się psychologiczna rozgrywka prowadzona za pomocą przesłuchań, manipulacji, upokorzeń i starannie dawkowanej nadziei. Pianista musi bronić własnej godności, ale jego decyzje nie dotyczą tylko osobistego honoru. Jest również mężem i ojcem, więc świadomość odpowiedzialności za rodzinę komplikuje każdą deklarację odwagi. Agent próbuje znaleźć punkt, w którym strach o bliskich okaże się silniejszy od solidarności z więźniami. W zamkniętej przestrzeni dawnego klasztoru słowa i gesty nabierają znaczenia większego niż otwarta przemoc. Jedna strona chce wymusić posłuszeństwo, druga zachować możliwość decydowania o sobie. Stawką staje się wpływ na ludzi, którzy obserwują ich starcie i sami próbują przetrwać pierwsze miesiące wojny bez wyrzeczenia się własnej tożsamości. Codzienna walka o przetrwanie dodatkowo utrudnia ocenę, gdzie kończy się rozsądny kompromis, a zaczyna świadome poddanie się presji.