Portret kobiety w ogniu (2019)

Marianne przybywa na odległą wyspę u wybrzeży Bretanii, by wykonać portret młodej Héloïse. Obraz ma zostać wysłany przyszłemu mężowi dziewczyny w Mediolanie i przypieczętować małżeństwo, którego ona sama nie chce. Poprzedni malarz zrezygnował, ponieważ Héloïse odmawiała pozowania. Matka dziewczyny obmyśla więc inny plan: Marianne zostanie przedstawiona jako towarzyszka spacerów, będzie obserwować modelkę w ciągu dnia, a nocami malować ją z pamięci. Początkowo między kobietami obowiązuje dystans wynikający z ukrytego celu pobytu artystki. Wspólne godziny na klifach i w opustoszałym domu sprawiają jednak, że uważna obserwacja przestaje być wyłącznie zawodowym obowiązkiem. Marianne poznaje gesty, spojrzenia i sposób poruszania się Héloïse, jednocześnie coraz mocniej odczuwając ciężar oszustwa. Gdy prawda wychodzi na jaw, relacja nie kończy się tak, jak zakładała matka modelki. Kobiety dostają krótki czas, w którym mogą spotkać się na bardziej równych zasadach. Towarzyszy im służąca Sophie, zmagająca się z własnym problemem i zależna od ich dyskrecji. Świadomość zbliżającego się ślubu nadaje każdej rozmowie dodatkowe znaczenie, a powstający portret staje się zapisem bliskości, której nie da się łatwo pogodzić z oczekiwaniami epoki. Zmienia się również sam proces malowania: modelka przestaje być biernym obiektem obserwacji i zaczyna oceniać, jak została zobaczona przez artystkę.