Powiedz mi, co czujesz (2026)

Maria i Patryk spotykają się w środowisku młodej sztuki, ale pochodzą z dwóch bardzo różnych światów. Ona dorastała w uprzywilejowanym otoczeniu i szuka własnego języka jako performerka. On próbuje przebić się jako malarz, niosąc ze sobą doświadczenia biednego domu oraz stratę, z którą nigdy naprawdę się nie uporał. Zainteresowanie szybko przeradza się w pierwszą poważną relację obojga. Im bliżej jednak do siebie podchodzą, tym wyraźniej widać, że zwykła rozmowa o uczuciach nie przychodzi im łatwo. Maria traktuje sztukę jako narzędzie pozwalające wydobywać emocje na powierzchnię i proponuje Patrykowi kolejne eksperymenty z bliskością, pamięcią oraz sposobem patrzenia na siebie. On potrafi mówić o tym, co przeżył, lecz nie zawsze umie dopuścić do siebie związane z tym uczucia. Różnice klasowe, rodzinne przyzwyczajenia i dawne urazy zaczynają wpływać na ich codzienność, choć początkowo oboje chcą wierzyć, że wystarczy wzajemna fascynacja. Relacja staje się przestrzenią, w której powtarzają zachowania wyniesione z domu, czasem zupełnie nieświadomie. Z czasem muszą rozstrzygnąć, czy potrafią być razem bez odgrywania ról, za którymi każde z nich nauczyło się wcześniej ukrywać. Każda próba większej szczerości odsłania przy tym kolejną warstwę rodzinnych doświadczeń, które nadal wpływają na ich reakcje.