Przepraszam, że przeszkadzam (2018)

Cassius Green ma zaległy czynsz, mieszka z Detroit w garażu należącym do wuja i potrzebuje pracy na tyle bardzo, że podczas rozmowy kwalifikacyjnej posługuje się mocno podkoloryzowanym życiorysem. Trafia do telemarketingu w Oakland, gdzie wypłata zależy od liczby skutecznych rozmów. Początki są fatalne, dopóki starszy kolega nie radzi mu, by przez telefon używał „białego głosu” — brzmienia, które ma sugerować beztroskę, pieniądze i całkowity brak problemów. Sztuczka działa zaskakująco dobrze. Cassius błyskawicznie awansuje do grona najlepiej zarabiających sprzedawców, dokładnie w chwili, gdy jego współpracownicy organizują strajk przeciwko warunkom zatrudnienia. Sukces zaczyna oddalać go od Detroit, artystki zaangażowanej w protesty, oraz od ludzi, z którymi jeszcze niedawno siedział przy sąsiednich biurkach. Na wyższym piętrze firmy obowiązują inne zasady i sprzedaje się rzeczy znacznie bardziej niepokojące niż zwykłe produkty. W końcu Cassius trafia w otoczenie Steve’a Lifta, bogatego przedsiębiorcy proponującego mu finansowy skok nieporównywalny z dotychczasowymi zarobkami. Cena tej propozycji nie jest jednak zapisana w umowie, a droga do pieniędzy prowadzi w stronę przedsięwzięcia, którego prawdziwy cel lepiej byłoby poznać wcześniej. Im wyżej Cassius trafia w firmowej hierarchii, tym mniej przypomina ona zwykłe call center. Za luksusowymi pokojami, drogimi przyjęciami i językiem biznesowego sukcesu kryje się model pracy, w którym człowiek może zostać potraktowany jak kolejny produkt do sprzedaży.