Tańczący z wilkami (1990)

Porucznik John Dunbar zostaje bohaterem wojny secesyjnej niemal przez przypadek. Po desperackiej szarży, która pomaga wojskom Unii przełamać impas, otrzymuje możliwość wyboru dalszego miejsca służby i prosi o przeniesienie na zachodnią granicę. Dociera do Fortu Sedgewick, lecz zamiast oddziału zastaje opuszczoną placówkę. Mimo braku rozkazów postanawia zostać, naprawia zabudowania i zapisuje codzienne obserwacje, czekając na żołnierzy, którzy nie nadchodzą. Samotność przerywają wizyty wilka oraz ostrożne kontakty z pobliską społecznością Lakotów. Początkowa nieufność stopniowo ustępuje ciekawości. Dunbar poznaje Kopiącego Ptaka, Wiatra we Włosach i Uniesioną Pięść, białą kobietę wychowaną przez Lakotów od dzieciństwa. Nauka języka oraz wspólne polowanie na bizony pozwalają mu zobaczyć życie na prerii z perspektywy zupełnie odmiennej od tej, którą znał z wojskowych opowieści. Z czasem coraz mniej czuje się samotnym żołnierzem pilnującym granicy, a coraz bardziej człowiekiem związanym z ludźmi mieszkającymi na tych ziemiach od pokoleń. Nad tą relacją wisi jednak świadomość, że armia będzie przesuwać swoje posterunki dalej na zachód. Dunbar wie, jak żołnierze postrzegają rdzennych mieszkańców, i zaczyna rozumieć, że powrót regularnych oddziałów może zagrozić osobom, które przyjęły go do swojej społeczności. Coraz trudniej pozostawać mu wyłącznie obserwatorem nadchodzącego konfliktu.