Tchórz (2026)

Rok 1916 nie pozostawia młodym żołnierzom wiele miejsca na złudzenia. Pierre trafia na belgijski front I wojny światowej z przekonaniem, że powinien wykazać się odwagą i udowodnić swoją wartość w walce. Rzeczywistość okopów szybko sprowadza podobne wyobrażenia do poziomu codziennego zmęczenia, strachu i oczekiwania na następny rozkaz. Za linią frontu poznaje Francisa, barwnego żołnierza, który zamiast poddawać się wojennej retoryce szuka sposobu, by choć na chwilę wyrwać siebie i kolegów z otaczającej ich przemocy. Pomysłem staje się przygotowanie przedstawienia teatralnego dla oddziału. Próby, stroje i role dają mężczyznom przestrzeń, w której mogą zachowywać się inaczej niż oczekuje od nich armia, a Pierre zaczyna inaczej patrzeć zarówno na Francisa, jak i na własne wyobrażenia o męskości oraz bohaterstwie. Wojna nie znika jednak wraz z podniesieniem prowizorycznej kurtyny. Huk dział, kolejne straty i wojskowa dyscyplina wciąż przypominają, jak nietrwała jest ta namiastka normalności. Zbliżenie obu mężczyzn rozwija się pod presją świata, który wymaga podporządkowania, a każda próba zachowania własnej wrażliwości może zostać uznana za słabość. Wspólna praca nad występem staje się więc dla nich czymś więcej niż sposobem na podniesienie morale: pozwala na moment odzyskać kontrolę nad własnym życiem i nazwać emocje, na które na froncie zwykle nie ma miejsca.