127 Godzin (2010)

Samotna wyprawa po kanionach Utah ma być dla Arona Ralstona kolejnym weekendem spędzonym z dala od cywilizacji. Doświadczony wspinacz rusza bez informowania bliskich o dokładnej trasie, po drodze spotyka dwie turystki, a później zapuszcza się w wąskie szczeliny Blue John Canyon. Jeden nieostrożny ruch wystarcza, by osuwający się głaz przygniótł mu rękę do skalnej ściany. Telefon nie ma zasięgu, w pobliżu nie ma ludzi, a skromne zapasy wody i jedzenia szybko zaczynają wyznaczać granice jego możliwości. Aron próbuje kolejnych sposobów uwolnienia się, wykorzystując sprzęt, który zabrał ze sobą, lecz skała pozostaje nieruchoma. Godziny zamieniają się w dni, a fizycznemu wyczerpaniu towarzyszą wspomnienia, halucynacje i coraz bardziej gorzka świadomość własnych decyzji. Kamera staje się dla niego czymś pomiędzy dziennikiem a pożegnaniem z rodziną. Uwięziony w miejscu, z którego nie prowadzi łatwa droga ucieczki, musi przestać liczyć na przypadkowy ratunek i zdecydować, jak daleko jest gotów się posunąć, żeby wrócić do świata poza kanionem. Z każdą kolejną dobą zmienia się też sens jego wcześniejszej niezależności: to, co zwykle dawało mu poczucie wolności, teraz odcina go od jakiejkolwiek pomocy. Walka o przetrwanie staje się więc również konfrontacją z samotnością, zaniedbanymi relacjami i konsekwencjami własnej pewności siebie.