Aftersun (2022)

Jedenastoletnia Sophie spędza wakacje z ojcem w tureckim kurorcie pod koniec lat 90. Calum ma trzydzieści lat, mieszka z dala od córki i stara się wykorzystać wspólny wyjazd tak, by dziewczynka zapamiętała go jako czas kąpieli, wycieczek, zabaw i drobnych rodzinnych rytuałów. Sophie nagrywa część pobytu kamerą, obserwuje starszych nastolatków, próbuje nowych rzeczy i coraz śmielej zagląda w świat, który za chwilę stanie się jej własną codziennością. Ojciec odpowiada na pytania, żartuje i daje jej sporo swobody, lecz w chwilach, gdy zostaje sam, jego zachowanie nabiera innego ciężaru. Zmęczenie, problemy finansowe i trudne do nazwania przygnębienie przebijają przez pogodną fasadę, choć córka nie potrafi jeszcze zrozumieć, co właściwie widzi. Dwie dekady później dorosła Sophie wraca do zapisów z kamery i własnych wspomnień. Próbuje połączyć dziecięce spojrzenie z wiedzą, której wtedy nie miała, rekonstruując człowieka ukrytego za rolą kochającego rodzica. Zwyczajne wakacyjne epizody nabierają przez to nowego znaczenia: wspólna kolacja, sprzeczka, taniec czy krótka rozmowa stają się fragmentami pamięci, z których córka usiłuje odczytać emocje ojca. Jej obraz tamtych dni nie układa się w jedno pewne wspomnienie. Materiał z kamery miesza się z tym, co zapamiętała sama, oraz z tym, co jako dorosła potrafi już dopowiedzieć.