Błazny (2024)

Wiadomość, że film dyplomowy studentów aktorstwa ma wyreżyserować znany Gajda, natychmiast zmienia atmosferę na roku. Każdy chce dostać znaczącą rolę, bo udział w projekcie może stać się pierwszym poważnym krokiem zawodowym. Reżyser pojawia się jednak sporadycznie i zostawia studentom kamerę oraz zadanie przygotowania improwizowanych scen dotyczących zazdrości i rywalizacji. Punktem odniesienia mają być historie Kaina i Abla oraz Balladyny i Aliny. Ćwiczenie szybko przestaje być neutralną pracą warsztatową. W trakcie prób wychodzą na jaw różnice w talencie, ambicjach, pochodzeniu i poglądach, a dawne urazy zaczynają wpływać na sposób grania. Największe napięcie koncentruje się wokół Łukasza, Olo, Julki i Alicji, którzy rywalizują ze sobą zarówno zawodowo, jak i prywatnie. Role przypisane do improwizacji coraz mocniej nakładają się na ich rzeczywiste relacje. To, co miało być materiałem do filmu, zaczyna prowokować zachowania trudne do oddzielenia od osobistych pretensji. Każde nagranie może przesądzić o obsadzie, więc presja rośnie wraz z kolejnymi próbami. Kiedy podczas imprezy konflikt Łukasza i Olo przeradza się w bójkę, granica między ćwiczeniem, rywalizacją i realną przemocą staje się niebezpiecznie cienka. Kamera, początkowo traktowana jak narzędzie do ćwiczeń, staje się także świadkiem prywatnych słabości i wzajemnych prowokacji. Studenci wiedzą, że materiał może zobaczyć Gajda, dlatego nawet spontaniczne zachowania zaczynają mieć zawodową stawkę.