Chopin, Chopin! (2025)

Paryż, 1835 rok. Dwudziestopięcioletni Fryderyk Chopin jest już jednym z najbardziej pożądanych artystów europejskich salonów. Gra dla arystokracji i francuskiego króla Ludwika Filipa I, bywa na przyjęciach, spotyka ludzi kultury i doskonale odnajduje się w towarzystwie, które czeka na każdy jego występ. Po koncertach życie nie zwalnia: są nocne rozmowy, kolejne wizyty i znajomości podtrzymujące legendę młodego kompozytora. Za błyskotliwością oraz poczuciem humoru Chopin ukrywa jednak pogarszający się stan zdrowia. Świadomość choroby nie zatrzymuje go przed pracą. Komponuje, realizuje zamówienia i udziela lekcji fortepianu, bo artystyczna sława nie zwalnia z finansowych zobowiązań. Równocześnie coraz mocniej wchodzi w środowisko emigrantów, muzyków i kobiet, które fascynuje jego talent oraz osobowość. Paryskie powodzenie daje mu swobodę, o jakiej wcześniej mógł tylko marzyć, ale nie usuwa tęsknoty za krajem ani lęku przed czasem, którego może mieć mniej niż jego rówieśnicy. Kolejne spotkania i relacje układają się wokół muzyki, pracy oraz potrzeby intensywnego życia. Fryderyk próbuje korzystać z każdej możliwości, jakby przeczuwał, że kariera rozwijająca się w zawrotnym tempie będzie musiała zmieścić się w znacznie krótszym życiu, niż planował. Przy fortepianie odzyskuje kontrolę nad światem, którego własne ciało coraz częściej nie pozwala mu kontrolować poza sceną.