Dom zły (2009)

Edward Środoń trafia podczas deszczowej nocy do samotnego gospodarstwa Dziabasów na prowincji. Początkowa nieufność gospodarzy szybko ustępuje gościnności, alkoholowi i coraz swobodniejszej rozmowie. Przypadkowy nocleg zaczyna jednak odsłaniać napięcia skrywane w domu oraz interesy, o których przybysz wcześniej nie miał pojęcia. Kilka lat później milicja wraca w to samo miejsce, by przeprowadzić wizję lokalną dotyczącą zbrodni popełnionej tamtej nocy. Śledztwem kieruje porucznik Mróz, a Środoń ma odtworzyć kolejne wydarzenia pod okiem funkcjonariuszy, prokuratora i miejscowych urzędników. Rekonstrukcja odbywa się w fatalnej pogodzie, przy narastającym chaosie organizacyjnym i coraz większej ilości alkoholu. Obie płaszczyzny czasowe przeplatają się, przez co szczegóły pierwszej nocy stopniowo nabierają innego znaczenia. Mróz zaczyna dostrzegać, że oficjalna wersja sprawy nie tłumaczy wszystkiego, a część osób uczestniczących w dochodzeniu może mieć powody, by pewnych tropów nie rozwijać. Środoń pozostaje zarazem świadkiem, podejrzanym i człowiekiem uwięzionym w cudzych rozliczeniach. Im dalej posuwa się rekonstrukcja, tym wyraźniej prywatna tragedia Dziabasów łączy się z mechanizmami lokalnej władzy, zależnościami między ludźmi i wydarzeniami wykraczającymi poza jedno gospodarstwo. Granica między odtwarzaniem faktów a tworzeniem wygodnej wersji wydarzeń zaczyna się zacierać, zwłaszcza gdy kolejne osoby próbują wpływać na przebieg czynności.