Dziecięcy świat (2004)

Keiko wprowadza się do niewielkiego mieszkania w Tokio razem z najstarszym synem Akirą. Właściciel budynku nie wie, że kobieta ma jeszcze troje dzieci, dlatego młodsze rodzeństwo trafia do środka ukryte w walizkach albo pojawia się później tak, by nikt go nie zauważył. Dzieci nie chodzą do szkoły i praktycznie nie istnieją dla otoczenia. Tylko Akira może swobodnie wychodzić z domu, robić zakupy i zajmować się sprawami, których jego rodzeństwo nie powinno wykonywać samodzielnie. Początkowo życie rodziny ma własny rytm, mimo nietypowych zasad narzuconych przez matkę. Z czasem Keiko coraz częściej znika, aż pewnego dnia zostawia pieniądze oraz wiadomość, że Akira ma zaopiekować się Kyoko, Shigeru i Yuki. Dwunastolatek próbuje wypełnić polecenie, płaci rachunki, organizuje jedzenie i ukrywa sytuację przed dorosłymi. Kiedy oszczędności topnieją, zwykłe czynności stają się coraz trudniejsze, a mieszkanie stopniowo traci podstawowe wygody. Rodzeństwo zaczyna częściej wychodzić na zewnątrz i budować własne zasady funkcjonowania w mieście, które niemal ich nie zauważa. Akira pozostaje przy tym jednocześnie opiekunem i dzieckiem, któremu nikt nie dał narzędzi do odpowiedzialności, jaką nagle musi udźwignąć. Dzieci starają się mimo wszystko zachować zwyczajne drobiazgi: zabawę, wyprawy do sklepu, znajomości zawierane na podwórku. Właśnie te codzienne potrzeby coraz mocniej zderzają się z faktem, że odpowiedzialność za ich bezpieczeństwo została pozostawiona komuś niewiele starszemu od nich.