Dzień Dziecka księdza Jana Kaczkowskiego (2026)

Archiwalne nagrania pozwalają zajrzeć do życia księdza Jana Kaczkowskiego bez budowania pomnikowego wizerunku. Wracają wspomnienia z dzieciństwa, relacje rodzinne, droga do kapłaństwa oraz moment, w którym diagnoza nieuleczalnej choroby zmienia perspektywę człowieka przyzwyczajonego do intensywnego działania. Duchowny sam nazywał siebie „onkocelebrytą”, ale choroba nie odsunęła go od ludzi. Przeciwnie, jeszcze mocniej zaangażował się w sprawy osób chorych, zagubionych i tych, którym łatwo odebrać poczucie godności. Dużo miejsca zajmuje jego praca z młodzieżą, w tym z „dzieciakami w tarapatach”, oraz tworzenie przestrzeni, w której rozmowa o śmierci nie oznacza rezygnacji z życia. Archiwalia odsłaniają też bardziej prywatną stronę księdza: jego stosunek do rodziny, ojca, wiary, własnych słabości i potrzeby bliskości. Kolejne etapy biografii łączy motyw miłości rozumianej bardzo konkretnie, jako obecność przy drugim człowieku i gotowość do działania wtedy, gdy sytuacja staje się najtrudniejsza. Dokument wykorzystuje niepublikowane wcześniej archiwalia, by odtworzyć drogę od młodzieńczych doświadczeń po ostatnie lata życia i pozostawione po sobie dzieło. Powraca też jego sposób mówienia o chorobie bez patosu i bez omijania tematów, które dla wielu pozostają niewygodne. Dzięki temu kolejne archiwalne fragmenty układają się w osobisty zapis człowieka świadomego własnej śmiertelności.