Pan Nikt kontra Putin (2025)

Pasza Talankin od lat pracuje w tej samej szkole w Karabaszu na Uralu, do której sam kiedyś chodził. Jako nauczyciel i szkolny kronikarz trzyma kamerę blisko uczniów, rejestrując apele, zajęcia, występy i codzienność niewielkiej społeczności. Po rozpoczęciu pełnoskalowej inwazji Rosji na Ukrainę jego obowiązki nabierają jednak zupełnie innego znaczenia. Do klas wchodzą nowe programy patriotyczne, lekcje poświęcone wojnie, wojskowy dryl i wydarzenia mające wzmacniać lojalność wobec państwa. Pasza otrzymuje polecenie dokumentowania tych działań jako dowodu, że szkoła realizuje wytyczne władz. Zamiast ograniczyć się do oficjalnej kroniki, zaczyna zachowywać również obrazy, których system wolałby nie pokazywać. Kamera obserwuje nauczycieli powtarzających narzucone komunikaty, uczniów oswajanych z militarną symboliką oraz absolwentów, których wojna przestaje dotyczyć wyłącznie z telewizji. Z czasem prowadzenie takiego zapisu staje się coraz bardziej ryzykowne. Talankin musi ukrywać swoje prawdziwe intencje przed ludźmi, z którymi spotyka się każdego dnia, a jednocześnie patrzy, jak znana mu od dzieciństwa szkoła zmienia funkcję. Osobista kronika jednej placówki odsłania mechanizm, w którym edukacja stopniowo ustępuje miejsca propagandzie i przygotowaniu młodych ludzi do życia podporządkowanego wojnie. Szczególnie wymowne stają się momenty, gdy szkolne uroczystości zaczynają bezpośrednio łączyć dzieci z żołnierzami oraz frontem.