Dźwięk śmierci (2026)

Grupa licealistów trafia na przedmiot, który początkowo wygląda jak niezwykłe znalezisko związane z kulturą Azteków. Starożytny gwizdek skrywa jednak funkcję znacznie bardziej niebezpieczną niż jego historyczna wartość. Gdy ktoś w niego dmucha, rozlega się dźwięk uruchamiający przekleństwo, a osoba, która go usłyszała, zaczyna doświadczać własnej przyszłej śmierci. Początkowo łatwo uznać przerażające obrazy za halucynacje albo efekt zbiorowej paniki. Szybko staje się jasne, że kolejne wizje mają realne konsekwencje, a każda z nich może zapowiadać inny sposób zgonu. Nastolatkowie próbują ustalić pochodzenie przedmiotu i zasady działania klątwy, zanim przewidziane scenariusze zaczną się spełniać. Problem polega na tym, że nie wiedzą, czy zagrożenie można zatrzymać, oddając gwizdek, niszcząc go czy też wykonując działanie związane z jego dawnym przeznaczeniem. Poszukiwanie odpowiedzi prowadzi przez materiały dotyczące poprzednich właścicieli oraz historię artefaktu, której nikt wcześniej nie potraktował poważnie. Każda nowa informacja daje grupie nadzieję na znalezienie wyjścia, ale równocześnie uświadamia, że samo poznanie daty lub sposobu własnej śmierci może zmienić wszystkie późniejsze decyzje. Przyjaciele muszą działać razem, choć strach sprawia, że coraz trudniej im odróżnić rozsądne ostrzeżenie od paniki wywołanej kolejną wizją. Tymczasem przekleństwo nie daje im czasu na spokojne badanie kolejnych hipotez.