Backrooms. Bez wyjścia (2026)

Clark pracuje w salonie meblowym, gdy w piwnicy budynku odkrywa przejście prowadzące do miejsca, którego nie powinno tam być. Za drzwiami rozciąga się ciąg niemal identycznych korytarzy i pustych pomieszczeń, pozbawionych wyraźnego wyjścia oraz zasad znanych z normalnej przestrzeni. Początkowo doświadczenie można uznać za halucynację albo skutek przeciążenia, dlatego terapeuta Clarka podchodzi do jego relacji z ostrożnością. Sytuacja zmienia się, gdy mężczyzna znika. Próba ustalenia, co się z nim stało, prowadzi terapeutę do tego samego niepokojącego przejścia i zmusza do sprawdzenia historii, która wcześniej brzmiała niewiarygodnie. W labiryncie czas przestaje zachowywać się przewidywalnie, odległości nie odpowiadają temu, co powinno mieścić się pod budynkiem, a kolejne zakręty zamiast prowadzić do wyjścia odsłaniają następne poziomy pustej przestrzeni. Obecność niewidocznego zagrożenia sprawia, że zatrzymanie się jest równie ryzykowne jak dalsza wędrówka. Poszukiwanie Clarka zamienia się w walkę o zachowanie orientacji i pewności, że to, co bohaterowie widzą, rzeczywiście istnieje. Zwyczajna piwnica okazuje się granicą między codziennością a przestrzenią, w której nie można ufać ani własnej pamięci, ani kierunkowi, z którego przyszło się chwilę wcześniej. Każda próba powrotu do znanego świata wymaga wyboru kolejnego korytarza, a powtarzalność otoczenia stopniowo odbiera pewność, czy bohaterowie w ogóle poruszają się naprzód.