Wij (2014)

XVIII-wieczny kartograf Jonathan Green opuszcza Europę Zachodnią z przekonaniem, że nawet najbardziej niezwykłe opowieści można wyjaśnić za pomocą obserwacji, pomiarów i zdrowego rozsądku. Podróż przez Transylwanię i Karpaty prowadzi go coraz dalej od świata, w którym takie podejście wystarcza. Po drodze słyszy historię Chomy Brutusa, mężczyzny zobowiązanego do spędzenia trzech nocy przy trumnie zmarłej córki miejscowego setnika. Nocne czuwanie miało zakończyć się serią przerażających zdarzeń i śmiercią samego Chomy. Green dociera następnie do odizolowanej wioski otoczonej lasami i bagnami, gdzie mieszkańcy żyją pod silnym wpływem przesądów. Setnik prosi przybysza o naniesienie okolicy na mapę, szczególnie starej cerkwi, do której po dawnych wydarzeniach nikt nie chce wchodzić. Kartograf zaczyna badać miejscowe opowieści i szybko zauważa, że część ludzi ma powody, by podtrzymywać atmosferę strachu. Jednocześnie kolejne zjawiska trudno sprowadzić wyłącznie do oszustwa czy zbiorowej paniki. Green próbuje oddzielić fakty od legend, podczas gdy zamknięta społeczność coraz mniej chętnie toleruje jego pytania. Im bliżej podchodzi do tajemnicy cerkwi i losu córki setnika, tym bardziej jego naukowa wyprawa przypomina wejście w świat, którego reguł jeszcze nie zna. Jego obecność narusza lokalną równowagę, bo pytania o dawne wydarzenia otwierają sprawy, które mieszkańcy woleliby pozostawić zamknięte. Z każdym pomiarem i rozmową Green odkrywa, że strach we wsi ma kilka źródeł, a nie wszystkie dają się sprowadzić do nadprzyrodzonej legendy.