Enys Men (2023)

Rok 1973. Na bezludnej wyspie u wybrzeży Kornwalii samotna wolontariuszka codziennie wykonuje ten sam zestaw czynności: sprawdza temperaturę gleby, prowadzi obserwacje rzadkiego kwiatu rosnącego przy klifie, uruchamia generator i zapisuje wyniki w notatniku. Kontakt ze światem ogranicza się niemal wyłącznie do mężczyzny przywożącego paliwo. Powtarzalny rytm nadaje jej pobytowi pozory porządku, dopóki na badanej roślinie nie pojawiają się zmiany, których nie potrafi racjonalnie wyjaśnić. Od tej chwili zwyczajne elementy wyspy zaczynają nabierać niepokojącego znaczenia. W opuszczonych zabudowaniach pojawiają się ślady ludzi, obrazy z różnych momentów zdają się nakładać na siebie, a wspomnienia i wizje coraz trudniej odróżnić od teraźniejszości. Kobieta nadal wykonuje swoje obowiązki, jakby konsekwencja mogła utrzymać rzeczywistość w ryzach, lecz każdy kolejny dzień przynosi nowe pęknięcia w rutynie. Wyspa odsłania przy tym fragmenty własnej przeszłości: kopalnię, religijne wyobrażenia, pamięć o ludziach związanych z morzem i doświadczenia, które mogły wydarzyć się wiele lat wcześniej. Samotność przestaje być jedynie warunkiem pracy terenowej. Staje się przestrzenią, w której czas traci zwykły porządek, a obserwatorka nie ma pewności, czy bada przyrodę, własną pamięć, czy coś, co od dawna czekało na jej obecność. Im dłużej trwa obserwacja, tym mniej wiadomo, czy kolejne znaki pochodzą z wyspy, czy z samej wolontariuszki.