Fabelmanowie (2022)

Pierwsza wizyta kilkuletniego Sammy'ego Fabelmana w kinie kończy się fascynacją sceną katastrofy kolejowej. Chłopiec próbuje oswoić obraz, odtwarzając w domu zderzenie zabawkowych pociągów, a kamera matki pozwala mu zobaczyć, że nagranie może zmienić sposób przeżywania rzeczywistości. Z czasem domowe eksperymenty przeradzają się w coraz bardziej rozbudowane filmy kręcone z siostrami i kolegami. Mitzi, utalentowana pianistka, wspiera pasję syna bez większych zastrzeżeń. Burt, inżynier i wynalazca, traktuje ją życzliwie, lecz długo uważa za hobby, które powinno ustąpić miejsca bardziej praktycznej przyszłości. Kolejne przeprowadzki rodziny z New Jersey do Arizony, a później Kalifornii wystawiają te przekonania na próbę. Sammy odkrywa również, że kamera rejestruje rzeczy, których podczas nagrywania nie potrafił dostrzec. Analizując rodzinny materiał, natrafia na szczegół, który zmienia jego spojrzenie na relacje między najbliższymi. Wiedza komplikuje jego stosunek zarówno do filmowania, jak i do własnej rodziny. W nowej szkole mierzy się dodatkowo z antysemickimi prześladowaniami i poczuciem obcości. Coraz wyraźniej rozumie, że obraz może służyć zabawie, dokumentować prawdę, a czasem nawet nadać komuś ekranowy wizerunek zupełnie inny od tego, kim jest poza kadrem. Filmowanie przestaje więc być dla niego wyłącznie pasją; staje się narzędziem, które potrafi zbliżać ludzi, ale równie łatwo ujawnić coś, czego autor nagrania wolałby nie wiedzieć.