Ja, Daniel Blake (2016)

Daniel Blake przez większość życia pracował jako stolarz w Newcastle. Po zawale lekarze zabraniają mu wracać do pracy, lecz urzędowa ocena zdolności zawodowej przynosi odwrotny wynik. Mężczyzna nie kwalifikuje się do świadczenia, o które się stara, a żeby otrzymać inne wsparcie, musi udowadniać, że aktywnie szuka zatrudnienia, którego zgodnie z zaleceniem lekarza nie powinien podejmować. Dla człowieka przyzwyczajonego do pracy własnymi rękami największą przeszkodą okazuje się system wymagający formularzy internetowych, kont, haseł i procedur, których nikt nie tłumaczy w prosty sposób. W urzędzie Daniel poznaje Katie, samotną matkę z dwojgiem dzieci, która po przeprowadzce do Newcastle również próbuje odnaleźć się w systemie pomocy społecznej. Gdy kobieta zostaje ukarana za spóźnienie na spotkanie, Daniel staje w jej obronie. Z czasem zaczyna pomagać jej w mieszkaniu i drobnych naprawach, a kontakt z rodziną daje mu poczucie potrzebności. Ich problemy jednak nie znikają. Katie ma trudności z opłaceniem podstawowych wydatków, Daniel czeka na odwołanie od decyzji, a kolejne urzędowe wymagania pochłaniają czas i energię. Oboje próbują zachować niezależność w sytuacji, w której każda prośba o pomoc prowadzi do następnej procedury. Solidarność między nimi daje chwilowe oparcie, ale nie usuwa zależności od instytucji, która ocenia ich życie za pomocą kryteriów zupełnie oderwanych od codziennych realiów.