Jak żyć, żeby nie zwariować (2026)

Jeszcze niedawno Anka mogła uznać, że jej dorosłe życie jest całkiem nieźle urządzone. Ma męża, dzieci, pracę i mieszkanie w centrum miasta, więc powodów do gwałtownych zmian pozornie brakuje. Ten porządek rozpada się jednak niemal jednocześnie z kilku stron. Zdrada męża kończy poczucie bezpieczeństwa w małżeństwie, zawodowy grunt usuwa jej się spod nóg, dzieci mają własne problemy, a mieszkaniem zaczyna interesować się komornik. Zamiast spokojnie przejść przez jeden kryzys, Anka musi mierzyć się z całym pakietem spraw wymagających natychmiastowych decyzji. Do tego dochodzi nadopiekuńcza matka, która ma własny pomysł na to, jak córka powinna poskładać życie. Bohaterka długo funkcjonowała według potrzeb innych, dlatego nagła konieczność samodzielnego wyboru okazuje się równie trudna jak finansowe i rodzinne kłopoty. Próbuje znaleźć nowe źródło utrzymania, odzyskać kontrolę nad codziennością i ustalić zasady relacji z najbliższymi, którzy również muszą przyzwyczaić się do zmian. Kolejne niepowodzenia nie pozwalają wrócić do dawnego układu. Anka zaczyna więc sprawdzać, czy zamiast odtwarzać to, co straciła, może zbudować dla siebie zupełnie inny sposób życia. W praktyce oznacza to serię niewygodnych rozmów, nowych pomysłów i prób odzyskania sprawczości tam, gdzie wcześniej zdawała się na innych. I zrobić to wreszcie po swojemu.