Kopnęłabym cię, gdybym mogła (2025)

Linda funkcjonuje na granicy wyczerpania, choć każdego dnia musi zachowywać się tak, jakby nadal miała nad wszystkim kontrolę. Jej córka cierpi na trudną do wyjaśnienia chorobę i wymaga karmienia przez sondę, a mąż przebywa daleko w związku z pracą. Kobieta zostaje więc sama z opieką nad dzieckiem, własną praktyką terapeutyczną oraz narastającym lękiem, że robi za mało albo wszystko robi źle. Kiedy w domu pojawia się poważna awaria, Linda i córka przenoszą się do motelu. Zmiana miejsca nie przynosi ulgi. Jedna z pacjentek Lindy znika, pozostawiając po sobie dziecko, jej relacja z własnym terapeutą staje się coraz bardziej napięta, a kolejne osoby, do których zwraca się po pomoc, nie dają jej wsparcia, którego potrzebuje. Bezsenność i ciągła odpowiedzialność zaczynają wpływać na sposób, w jaki kobieta postrzega otoczenie. Niewielkie zdarzenia urastają do rozmiarów katastrofy, granice między obowiązkami zawodowymi i prywatnymi zacierają się, a frustracja znajduje ujście w coraz bardziej impulsywnych decyzjach. Linda próbuje utrzymać córkę przy zdrowiu oraz własne życie w całości, lecz każde nowe zadanie odbiera jej resztki przestrzeni na odpoczynek. W końcu musi skonfrontować się z pytaniem, jak długo można opiekować się wszystkimi dookoła, kiedy samemu jest się o krok od załamania.