La grazia (2025)

Mariano De Santis zbliża się do końca kadencji prezydenta Republiki Włoskiej i teoretycznie powinien przygotowywać się do spokojnego odejścia z urzędu. Zamiast tego na jego biurko trafiają dwie prośby o ułaskawienie, których nie potrafi potraktować jak rutynowych dokumentów. Każda dotyczy innej historii i wymaga decyzji mającej realny wpływ na cudze życie. Mariano, prawnik z wykształcenia i człowiek przywiązany do katolickiej wiary, próbuje znaleźć granicę między literą prawa, sumieniem oraz odpowiedzialnością wynikającą z pełnionej funkcji. W pracy towarzyszy mu córka Dorotea, również prawniczka, z którą może rozmawiać o sprawach wymagających większej precyzji niż polityczne deklaracje. Równocześnie prezydent wraca myślami do zmarłej żony Aurory i pytania, które od lat pozostaje bez odpowiedzi. Wie, że przed dekadami miała romans, lecz nigdy nie poznał tożsamości jej kochanka. Prywatna niepewność zaczyna współbrzmieć z zawodowymi dylematami: wszędzie brakuje pełnej wiedzy, a decyzję i tak trzeba podjąć. Ostatnie miesiące urzędowania stają się dla Mariano okresem rozliczenia z własnymi przekonaniami. Zanim przekaże władzę następcy, musi ustalić, czy łaska jest gestem serca, narzędziem państwa, czy zobowiązaniem wymagającym chłodnego osądu. Im mniej czasu pozostaje do końca kadencji, tym wyraźniej każde rozstrzygnięcie nabiera osobistego ciężaru. Mariano nie może odłożyć spraw na później ani schować się za opinią doradców.