Matki równoległe (2021)

Janis i Ana spotykają się w szpitalnej sali tuż przed porodem. Obie zaszły w ciążę przypadkowo i obie przygotowują się do samotnego macierzyństwa, lecz podchodzą do nadchodzących zmian zupełnie inaczej. Janis jest dojrzałą fotografką, która przyjmuje narodziny dziecka z radością i spokojem. Znacznie młodsza Ana reaguje lękiem, niepewnością i poczuciem, że jej życie wymknęło się spod kontroli. Kilka rozmów na oddziale tworzy między kobietami więź, która nie kończy się wraz z opuszczeniem szpitala. Ich drogi ponownie się przecinają, a kolejne spotkania stopniowo odsłaniają różnice w doświadczeniu, sytuacji rodzinnej i sposobie radzenia sobie z odpowiedzialnością za dziecko. Janis prowadzi jednocześnie sprawę, która łączy ją z przeszłością własnej rodziny. Chce doprowadzić do otwarcia zbiorowej mogiły w rodzinnej miejscowości i zidentyfikowania ludzi zamordowanych podczas wojny domowej w Hiszpanii. W przedsięwzięciu pomaga jej Arturo, antropolog sądowy i ojciec jej córki. Prywatne relacje kobiet zaczynają więc splatać się z pytaniami o pamięć, pochodzenie oraz rzeczy, które rodziny próbowały przez lata przemilczeć. Zaufanie między Janis i Aną zostaje wystawione na próbę, kiedy codzienność młodych matek przynosi informacje, których żadna z nich nie spodziewała się poznać. Macierzyństwo przestaje być dla obu kobiet wyłącznie prywatną sprawą, gdy decyzje dotyczące dzieci zaczynają wymagać konfrontacji z niewygodnymi faktami i odpowiedzialnością wobec innych.