Megalopolis (2024)

Nowy Rzym przypomina współczesną amerykańską metropolię, lecz jego polityczne spory, ambicje elit i podziały społeczne przywołują także świat antycznych imperiów. Po katastrofie, która otwiera możliwość przebudowy miasta, Cezar Catalina chce stworzyć zupełnie nową przestrzeń opartą na wizji przyszłości i niezwykłym materiale zwanym Megalonem. Architekt nie zamierza odtwarzać tego, co zostało zniszczone. Marzy o mieście zaprojektowanym tak, aby służyło kolejnym pokoleniom i zmieniło sposób życia jego mieszkańców. Przeciwko niemu staje burmistrz Franklin Cicero, zwolennik ostrożniejszego porządku, przekonany, że eksperyment Cataliny może przynieść więcej chaosu niż postępu. Między dwoma wpływowymi mężczyznami znajduje się Julia Cicero, córka burmistrza, która początkowo należy do świata uprzywilejowanych mieszkańców miasta, lecz coraz mocniej interesuje się wizją Cezara. Jej relacja z architektem komplikuje polityczny konflikt i zmusza ją do określenia własnych przekonań. Rywalizacja o przyszłość Nowego Rzymu szybko wykracza poza urbanistykę. W grę wchodzą pieniądze, rodzinne interesy, medialne wpływy i walka o władzę, podczas gdy mieszkańcy obserwują starcie dwóch skrajnie różnych pomysłów na to, czym może stać się ich miasto. Sam Cezar posiada również niezwykłą zdolność zatrzymywania czasu, co jeszcze mocniej oddziela go od otaczających go ludzi i wzmacnia aurę człowieka przekonanego, że rzeczywistość można przeprojektować. Jego przeciwnicy szukają natomiast sposobu, by podważyć zarówno plan, jak i wiarygodność jego autora.