Nie patrz w górę (2021)

Kate Dibiasky podczas obserwacji nieba odkrywa kometę, która początkowo wydaje się astronomiczną sensacją. Obliczenia wykonane razem z jej profesorem, Randallem Mindym, szybko odbierają jednak powód do świętowania. Obiekt znajduje się na kursie kolizyjnym z Ziemią, a jego rozmiar oznacza globalną katastrofę. Do uderzenia pozostało około sześciu miesięcy. Naukowcy trafiają do Waszyngtonu, gdzie przy wsparciu doktora Teddy’ego Oglethorpe’a próbują przekazać ostrzeżenie prezydent Janie Orlean. Zamiast natychmiastowej mobilizacji spotykają się z kalkulacją polityczną, odkładaniem decyzji i pytaniami o to, jak wiadomość wpłynie na sondaże. Kate i Randall uznają więc, że muszą dotrzeć bezpośrednio do opinii publicznej. Występ w popularnym programie telewizyjnym ujawnia kolejny problem: informacja o możliwym końcu świata konkuruje z celebryckimi plotkami, internetowymi żartami i potrzebą tworzenia atrakcyjnego widowiska. Gdy temat wreszcie staje się politycznie użyteczny, wokół komety pojawiają się interesy znacznie większe niż sama nauka. Randall zostaje wciągnięty w medialny obieg, Kate reaguje coraz bardziej bezpośrednio, a zegar nie przestaje odliczać. Oboje próbują doprowadzić do działań, które wynikają z danych, podczas gdy kolejne instytucje traktują nadciągające zagrożenie jak problem wizerunkowy albo okazję do zysku. Ich odkrycie staje się przy tym testem tego, czy wspólny fakt może jeszcze znaczyć to samo dla naukowców, polityków, mediów i milionów odbiorców.