Niespodziewane (2026)

Marie-Lou Fontaine prowadzi pod Paryżem ośrodek opieki, w którym próbuje wprowadzać podejście oparte na szacunku, bliskości i możliwie dużej samodzielności mieszkańców. Jej przekonania zderzają się jednak z ograniczeniami codziennej pracy, brakami kadrowymi oraz oporem części personelu. W tym samym czasie na jej drodze pojawia się Mari Morisaki, japońska reżyserka teatralna mierząca się z chorobą nowotworową. Spotkanie dwóch kobiet, początkowo związane z odmiennymi światami zawodowymi, stopniowo przeradza się w relację opartą na rozmowie, obecności i wspólnym doświadczeniu kruchości życia. Mari nie rezygnuje z pracy artystycznej. Przygotowuje kameralne przedstawienie z aktorem Goro Kiyomiyą, angażując w ten proces także młodsze pokolenie. Marie-Lou obserwuje, jak twórczość pozwala jej nowej znajomej zachować sprawczość mimo postępującej choroby, sama zaś wraca do pytań o granice opieki i znaczenie ludzkiego kontaktu. Codzienne obowiązki, próby teatralne oraz korespondencja splatają się bez gwałtownego pośpiechu. Zamiast jednej wielkiej decyzji pojawia się szereg małych gestów, dzięki którym bohaterki uczą się przyjmować pomoc, mówić o lęku i pozostawać blisko drugiego człowieka wtedy, gdy nie ma prostego rozwiązania. W centrum pozostaje codzienność osób wymagających wsparcia oraz tych, które je zapewniają, przez co pytanie o godność nie jest abstrakcyjną deklaracją, ale czymś rozstrzyganym przy każdym spotkaniu i każdej decyzji.