Nocna suka (2024)

Po narodzinach syna artystka odkłada własną karierę i przeprowadza się z rodziną na przedmieścia, gdzie większość dnia podporządkowana jest rytmowi małego dziecka. Kocha chłopca, ale monotonia opieki, brak snu i poczucie utraty dawnego życia coraz bardziej ją przytłaczają. Jej mąż często wyjeżdża służbowo, dlatego ogromna część obowiązków spada na nią, a spotkania z innymi matkami nie dają poczucia przynależności, którego potrzebuje. W pewnym momencie kobieta zauważa u siebie niepokojące zmiany. Ciało zaczyna zachowywać się inaczej, wyostrzają się instynkty, a nocami coraz trudniej odróżnić fantazję od czegoś, co naprawdę może się z nią dziać. Stopniowo nabiera przekonania, że przemienia się w psa. Zamiast natychmiast odrzucić tę myśl, zaczyna badać własną dzikość i zastanawiać się, czy nietypowe doświadczenia nie są odpowiedzią na frustrację, którą przez długi czas tłumiła. Macierzyństwo, małżeństwo i potrzeba tworzenia zderzają się w jej codzienności, gdy próbuje odzyskać poczucie sprawczości bez rezygnowania z więzi z synem. Coraz częściej wychodzi nocą, reaguje na zapachy i dźwięki z intensywnością, której wcześniej nie znała, a domowe zasady zaczynają ustępować potrzebie fizycznej swobody. Te doświadczenia zmuszają ją również do szczerej rozmowy o podziale obowiązków i cenie, jaką zapłaciła za rezygnację z pracy.