Ojciec (2020)

Anthony ma osiemdziesiąt lat, mieszka w Londynie i uparcie twierdzi, że nie potrzebuje niczyjej pomocy. Jego córka Anne widzi jednak coraz wyraźniej, że Anthony traci orientację w codziennych sytuacjach. Mężczyzna zapomina ustalenia, podejrzewa opiekunki o kradzieże i reaguje gniewem, kiedy ktoś sugeruje mu ograniczenie samodzielności. Problem polega na tym, że rzeczywistość oglądana z jego perspektywy również przestaje być stabilna. Mieszkanie zmienia szczegóły, znajome przedmioty pojawiają się w innych miejscach, a osoby przedstawiające się jako bliscy nie zawsze mają te same twarze. Anthony raz jest przekonany, że mieszka u siebie, innym razem słyszy, że lokal należy do Anne i jej partnera. Córka mówi o wyjeździe do Paryża, po czym zachowuje się tak, jakby nic takiego nie planowała. Każda kolejna rozmowa może podważyć poprzednią wersję wydarzeń. Anne próbuje znaleźć rozwiązanie, które zapewni ojcu bezpieczeństwo, a jej samej pozwoli prowadzić własne życie. Anthony odbiera te starania jako utratę kontroli i zagrożenie dla niezależności. Dezorientacja narasta wraz z kolejnymi zmianami otoczenia i sprzecznymi informacjami, a Anthony coraz częściej reaguje na nie strachem zamiast złością. Anne tymczasem musi podejmować decyzje, których nie może już odkładać, choć każda z nich oznacza dla niego dalszą utratę samodzielności. Coraz większe znaczenie mają też drobiazgi: zegarek, obraz, układ mebli czy imię opiekunki, ponieważ dla Anthony’ego właśnie takie elementy mają potwierdzać, że nadal rozumie, gdzie jest i komu może ufać.