Ostatni konsjerż (2026)

Lucius Glantz od ponad trzydziestu lat pracuje w wiedeńskim hotelu InterContinental i zna jego codzienność lepiej niż większość gości zdążyłaby sobie wyobrazić. Budynek jest dla niego miejscem pracy, siecią znajomych twarzy i częścią osobistego rytmu, który przez dekady wydawał się niezmienny. Sytuacja gwałtownie się odwraca, gdy hotel zostaje sprzedany, a nowy właściciel planuje radykalną przebudowę, mogącą oznaczać koniec miejsca w znanej dotąd formie. Lucius nie chce bezczynnie patrzeć, jak znikają sale, korytarze i relacje tworzone przez lata. Zaczyna szukać sposobu na przeciwstawienie się planom inwestora, choć jego pozycja wobec właścicieli jest niewielka. Do działania włącza córkę oraz współpracowników, dla których zmiany oznaczają równie realne konsekwencje zawodowe i osobiste. Próba obrony hotelu zmusza Luciusa do wyjścia poza rolę człowieka przyzwyczajonego do rozwiązywania cudzych problemów po cichu i z dyskrecją. Teraz musi walczyć o własne miejsce, korzystając z wiedzy o budynku, pracownikach oraz ludziach przewijających się przez jego lobby. Spór o nieruchomość staje się zarazem próbą odpowiedzi na pytanie, ile może znaczyć przestrzeń, która formalnie należy do kogoś innego, ale przez dziesięciolecia była częścią czyjegoś życia. Im bliżej realizacji planów przebudowy, tym mniej czasu pozostaje na znalezienie rozwiązania, które ocali coś więcej niż sam adres.