Pan od muzyki (2004)

Po śmierci matki słynny dyrygent Pierre Morhange wraca do Francji i spotyka Pépinota, znajomego z dzieciństwa. Mężczyzna przynosi pamiętnik należący do Clémenta Mathieu, dawnego szkolnego opiekuna obu chłopców. Zapiski przenoszą ich do 1949 roku, kiedy Mathieu podejmuje pracę w surowym internacie dla trudnej młodzieży. Placówką zarządza dyrektor Rachin, zwolennik zasady natychmiastowej kary za każde przewinienie. Metoda nie uspokaja wychowanków; przeciwnie, chłopcy odpowiadają buntem, złośliwościami i kolejnymi próbami obejścia regulaminu. Mathieu, niespełniony muzyk, szybko dochodzi do wniosku, że samą dyscypliną niewiele osiągnie. Słysząc uczniów śpiewających prześmiewczą piosenkę na jego temat, wpada na pomysł utworzenia chóru. Każdemu przydziela miejsce zgodne z możliwościami głosowymi, a szczególny talent odkrywa u zamkniętego w sobie Pierre'a Morhange'a. Chłopak bywa konfliktowy i nie ufa dorosłym, ale jego głos może całkowicie zmienić pozycję w grupie. Mathieu poświęca też uwagę małemu Pépinotowi, który wciąż czeka na powrót nieżyjącego ojca. Próba stworzenia zespołu stopniowo zmienia atmosferę internatu, choć autorytarne decyzje Rachina i pojawienie się agresywnego Mondaina grożą zniszczeniem kruchego porozumienia. Pierwsze próby są dalekie od porządku, ale wspólny cel daje wychowankom zajęcie, w którym szkolne etykietki i wcześniejsze przewinienia przestają na chwilę decydować o ich pozycji.