Perfect Days (2023)

Każdy poranek Hirayamy wygląda podobnie. Mężczyzna wstaje w niewielkim mieszkaniu w Tokio, kupuje kawę z automatu, wsiada do samochodu i rozpoczyna pracę przy miejskich toaletach. Czyści je z niezwykłą dokładnością, a między kolejnymi punktami słucha kaset z rockiem i soulem. Po pracy odwiedza łaźnię, bar albo księgarnię, wieczorami czyta, a w wolnych chwilach fotografuje światło padające między koronami drzew. Taki rytm nie wydaje mu się więzieniem. Przeciwnie, pozwala mu zauważać drobne zmiany w miejscach, które ogląda każdego dnia. Spokój zostaje jednak kilkakrotnie zakłócony przez innych ludzi. Młody współpracownik Takashi wykonuje obowiązki znacznie mniej starannie i próbuje wciągać Hirayamę we własne sprawy. Później niespodziewanie pojawia się Niko, siostrzenica bohatera, która uciekła z domu i chce przez pewien czas zostać u wuja. Jej obecność odsłania fragment rodzinnej przeszłości, o której mężczyzna zwykle nie mówi. Kolejne spotkania, rozmowy i rozstania nie wywracają jego życia do góry nogami, ale zostawiają ślad w codziennym porządku. Hirayama pozostaje człowiekiem oszczędnym w słowach, a jego historia rozwija się poprzez rutynę, muzykę, pracę i krótkie momenty, w których dawny świat ponownie daje o sobie znać. Nawet krótkie odstępstwa od planu, takie jak spotkanie z dawną znajomą czy rozmowa z nieznajomym w barze, odsłaniają emocje, które zwykle pozostają ukryte za spokojem jego codziennych gestów.