Piep*zyć Mickiewicza (2024)

Jan Sienkiewicz jest znanym pisarzem i wykładowcą, ale konflikt na uczelni kończy się dla niego utratą dotychczasowej pracy. Zamiast akademickiej sali trafia do warszawskiego liceum, gdzie obejmuje lekcje języka polskiego w klasie II B. Uczniowie mają opinię zbuntowanych, trudnych i całkowicie odpornych na tradycyjne metody nauczania. Dla wielu nauczycieli są grupą, z którą lepiej przetrwać godzinę niż próbować coś zmienić. Sienkiewicz od początku odrzuca jednak bezpieczny dystans. Zamiast ograniczać się do lektur, ocen i dyscyplinowania, zaczyna sprawdzać, co naprawdę stoi za prowokacyjnym zachowaniem nastolatków. Każdy z nich przynosi do szkoły własne problemy, rodzinne napięcia i potrzebę znalezienia miejsca w grupie. Polonista nie jest przy tym cierpliwym pedagogiem z podręcznika; sam ma trudny charakter i nie zawsze potrafi przewidzieć konsekwencje swoich metod. Starcia podczas lekcji stopniowo zmieniają się w relację opartą na wzajemnym testowaniu granic. Literatura staje się pretekstem do rozmów o rzeczach znacznie bliższych uczniom niż szkolny kanon. Sienkiewicz próbuje udowodnić klasie, że bunt może mieć sens, jeśli nie kończy się wyłącznie odrzuceniem wszystkiego, co narzucają dorośli. Najtrudniejsze okazuje się zdobycie ich zaufania bez udawania kogoś, kim nie jest. Nauczyciel musi więc zaakceptować, że sam również będzie oceniany przez klasę i że autorytet trzeba zbudować działaniem, a nie stanowiskiem.