Prześwit (2025)

Na szlaku prowadzącym przez Ślężę dochodzi do zaginięcia, którego okoliczności od początku nie składają się w prostą historię. Młoda matka znika podczas spaceru, a jedynym wyraźnym śladem pozostaje wózek z niemowlęciem. Poszukiwania skupiają wokół sprawy kilka osób patrzących na wydarzenia z zupełnie różnych perspektyw: policjanta próbującego odtworzyć fakty, zrozpaczonego męża zaginionej oraz emerytowanego jasnowidza przekonanego, że góra skrywa więcej, niż widać na pierwszy rzut oka. Do rekonstrukcji ostatnich chwil kobiety zostaje zaangażowana także Agata, pozorantka mająca odtwarzać jej ruchy i decyzje. Dla niej wejście na Ślężę nie jest jednak zwykłym elementem policyjnej procedury. Z tym miejscem łączą ją wspomnienia z dzieciństwa, które stopniowo zaczynają wpływać na sposób, w jaki odbiera prowadzone poszukiwania. Kolejne etapy wędrówki przestają dotyczyć wyłącznie pytania o los zaginionej. Uczestnicy wyprawy mierzą się również z własnymi przekonaniami, pamięcią i wyobrażeniami o odpowiedzialności, rodzinie oraz roli, jaką człowiek powinien przyjąć wobec najbliższych. Im dokładniej próbują odtworzyć drogę młodej matki, tym więcej znaczeń zaczyna mieć sama wędrówka. Śledztwo prowadzone w ograniczonej przestrzeni góry staje się także próbą zrozumienia decyzji, których nie da się wyjaśnić wyłącznie policyjną chronologią. Niepewność obejmuje zarówno miejsce pobytu kobiety, jak i powody, dla których mogła zejść z przewidywalnej trasy.