Romería (2025)

Osiemnastoletnia Marina została adoptowana jako małe dziecko i niewiele pamięta z życia swoich biologicznych rodziców. Kiedy potrzebuje podpisu dziadków ze strony ojca do dokumentów związanych ze stypendium, jedzie do Vigo na atlantyckim wybrzeżu Hiszpanii. Krewnych zna dotąd głównie z fragmentów opowieści, więc pierwsze spotkania z ciotkami, wujkami i kuzynami przypominają wejście do rodziny, która dla wszystkich poza nią od dawna ma własną historię. Marina przywozi ze sobą pamiętnik matki i próbuje zestawić zapisane tam informacje z wersjami wydarzeń opowiadanymi przez bliskich ojca. Szybko zauważa, że wspomnienia nie układają się w jeden spójny obraz. Poszczególni krewni inaczej mówią o miejscach, w których żyli jej rodzice, ich związku, młodości oraz problemach, o których przez lata woleli milczeć. Formalna sprawa ze stypendium schodzi więc na dalszy plan. Marina zaczyna szukać śladów ojca, który zmarł, gdy była mała, i próbuje zrozumieć decyzje obojga rodziców. Kilka dni w Vigo otwiera dawne rany, ale przynosi też bliskość z ludźmi dotąd całkowicie nieznanymi. Dziewczyna odkrywa, że rodzinnej przeszłości nie da się odzyskać w jednej wersji; musi zbudować ją samodzielnie z dokumentów, pamiętnika, sprzecznych opowieści i własnych obserwacji.