Uśmiech Mony Lizy (2003)

Jesienią 1953 roku Katherine Watson przyjeżdża z Kalifornii do prestiżowego Wellesley College, przekonana, że będzie uczyć historii sztuki jedne z najlepiej wykształconych młodych kobiet w kraju. Już pierwsze zajęcia pokazują jej jednak, że studentki perfekcyjnie opanowały podręcznik i oczekują przewidywalnego kursu prowadzonego według ustalonego programu. Katherine odpowiada po swojemu: przynosi dzieła spoza syllabusów, pyta o sens artystycznych ocen i zmusza grupę do samodzielnego myślenia. Szybko okazuje się, że równie mocno jak akademickie zasady ograniczają uczennice społeczne oczekiwania. Betty Warren uważa małżeństwo za naturalny cel kobiety, Joan Brandwyn rozważa studia prawnicze, lecz jednocześnie planuje przyszłość u boku narzeczonego, a Giselle Levy i Connie Baker próbują odnaleźć własne miejsce między konwenansem a osobistymi pragnieniami. Katherine zachęca je, by edukacji nie traktowały wyłącznie jako przystanku przed ślubem. Takie podejście wywołuje opór władz uczelni, części kadry i samych studentek. Z czasem spór o obrazy przeradza się więc w znacznie trudniejsze pytanie: ile z własnego życia można zaplanować samodzielnie, gdy otoczenie już dawno przygotowało gotowy scenariusz. Również sama nauczycielka odkrywa, że łatwiej zachęcać innych do niezależnych wyborów, niż bez wahania stosować te same zasady we własnym życiu.