Pewnego razu w Paryżu (2025)

Stary, od lat niezamieszkany dom w Normandii niespodziewanie łączy około trzydziestu osób należących do jednej rozproszonej rodziny. Do uporządkowania spraw spadkowych wyznaczeni zostają Seb, Abdel, Céline i Guy, dalecy kuzyni, którzy wcześniej niewiele o sobie wiedzieli. Podczas inwentaryzacji znajdują fotografie, listy i przedmioty należące do Adèle, ich przodkini żyjącej pod koniec XIX wieku. Ślady prowadzą do 1895 roku, kiedy dwudziestoletnia dziewczyna opuszcza rodzinne strony i jedzie do Paryża, chcąc odnaleźć matkę. Stolica znajduje się wtedy w okresie gwałtownej przemiany: rozwija się fotografia, artyści szukają nowych sposobów patrzenia na świat, a wielkie bulwary przyciągają ludzi marzących o innym życiu. Adèle poznaje osoby związane z rodzącą się nowoczesnością i stopniowo buduje własną drogę z dala od miejsca, w którym dorastała. Współcześni krewni próbują odtworzyć jej losy na podstawie pozostawionych materiałów, a każde nowe odkrycie zmienia ich wyobrażenie o rodzinnej przeszłości. Poszukiwania nie ograniczają się do genealogicznej ciekawości. Historia młodej kobiety zaczyna wyraźnie odbijać się w decyzjach, z którymi sami mierzą się ponad sto lat później, zmuszając ich do ponownego spojrzenia na związki, ambicje i plany na przyszłość. Równoległe losy dwóch epok pozwalają krok po kroku zobaczyć, skąd wzięły się rodzinne przedmioty i przemilczane przez pokolenia decyzje.