W pokoju obok (2024)

Ingrid od lat pisze o ludzkim lęku przed śmiercią, ale teoria przestaje wystarczać, gdy dowiaduje się o poważnej chorobie dawnej przyjaciółki. Martha była kiedyś jej koleżanką z redakcji, później wybrała życie korespondentki wojennej i przez lata znikała w kolejnych miejscach objętych konfliktami. Kobiety straciły kontakt, lecz spotkanie w szpitalu szybko przywraca bliskość, której żadna nie spodziewała się po tak długiej przerwie. Martha opowiada o swojej pracy, trudnej relacji z córką i leczeniu, które coraz bardziej podporządkowuje jej codzienność chorobie. Ingrid staje się powiernicą wspomnień oraz osobą, przy której nie trzeba udawać, że wszystko będzie dobrze. Z czasem przyjaciółka słyszy jednak prośbę znacznie poważniejszą niż zwykłe towarzyszenie podczas terapii. Martha chce spędzić pewien czas w wynajętym domu poza miastem i potrzebuje kogoś, kto pozostanie blisko, respektując jej decyzje dotyczące ostatniego etapu życia. Ingrid zgadza się pojechać, choć sama od dawna boi się śmierci i nie potrafi traktować planu Marthy bez emocji. Wspólne dni stają się przestrzenią dla rozmów o dawnych wyborach, rodzinnych ranach, odpowiedzialności i granicach tego, czego można wymagać od najbliższej osoby. Im bliżej znajduje się moment, którego obie unikają w rozmowach, tym większego znaczenia nabierają drobne rytuały, spacery i zwyczajne przebywanie obok siebie.