W stronę morza (2004)

Ramón Sampedro od blisko trzech dekad żyje sparaliżowany od szyi w dół po wypadku podczas skoku do morza. Mieszka z rodziną w Galicji, gdzie codzienna opieka nad nim spoczywa przede wszystkim na najbliższych. Zachował pełną sprawność umysłową, pisze, żartuje i prowadzi długie rozmowy z odwiedzającymi, ale konsekwentnie twierdzi, że chce sam zdecydować o zakończeniu własnego życia. Ponieważ nie jest w stanie zrobić tego bez pomocy, rozpoczyna publiczną i prawną walkę o możliwość skorzystania z eutanazji bez narażania innych osób na odpowiedzialność karną. Jego sprawą zajmuje się Julia, prawniczka cierpiąca na postępującą chorobę neurologiczną. Wspólna praca szybko nabiera osobistego charakteru, bo oboje dobrze rozumieją lęk przed utratą kontroli nad własnym ciałem. Inaczej patrzy na sytuację Rosa, samotna matka, która początkowo odwiedza Ramóna z zamiarem przekonania go, że życie nadal może być warte wysiłku. Rozmowy z obiema kobietami, spory z bratem José i oddanie bratowej Manueli odsłaniają różne spojrzenia na wolność, miłość oraz odpowiedzialność wobec bliskich. Ramón pozostaje jednak nieugięty w jednym punkcie: decyzja o jego przyszłości powinna należeć przede wszystkim do niego. Spór dotyczy więc czegoś więcej niż decyzji jednej osoby: każda wizyta i rozmowa odsłania cenę, jaką jego wybór może nałożyć na rodzinę oraz przyjaciół.