Wiosna, lato, jesień, zima... i wiosna (2003)

Na niewielkim jeziorze otoczonym górami stoi pływający klasztor, do którego można dostać się jedynie łodzią. Mieszka tam stary buddyjski mnich i wychowywany przez niego chłopiec. Ich codzienność wyznaczają modlitwa, praca, zbieranie ziół oraz cisza, w której nawet drobne zachowanie nabiera znaczenia. Gdy uczeń dla zabawy przywiązuje kamienie do ryby, żaby i węża, nauczyciel odpowiada lekcją, której chłopiec nie będzie mógł łatwo zapomnieć. Mijają lata, a kolejne pory roku odsłaniają następne etapy jego życia. Jako nastolatek poznaje chorą dziewczynę przywiezioną do świątyni przez matkę. Pierwsze zauroczenie przeradza się w pragnienie silniejsze niż dotychczasowa dyscyplina, przez co młody mnich opuszcza spokojne miejsce. Po długiej nieobecności wraca już jako dorosły człowiek, obciążony konsekwencjami decyzji podjętych poza jeziorem. Mistrz nie próbuje odsunąć go od odpowiedzialności, lecz prowadzi przez rytuał pracy i pokuty. Czas płynie dalej, klasztor pozostaje niemal niezmienny, natomiast role nauczyciela i ucznia zaczynają się przesuwać. Los bohatera układa się w cykl, w którym młodość, namiętność, gniew, kara i wyciszenie nie są oddzielnymi rozdziałami, ale kolejnymi odsłonami tego samego procesu dojrzewania. Powracające miejsce nadaje tym przemianom dodatkowy ciężar: zmieniają się ludzie, ich ciała i wybory, podczas gdy woda oraz górskie otoczenie pozostają niemymi świadkami.