Żeby nie było śladów (2021)

Warszawa, maj 1983 roku. Maturzysta Grzegorz Przemyk zostaje zatrzymany przez milicjantów i ciężko pobity na komisariacie. Umiera dwa dni później, a świadkiem przemocy jest jego kolega Jurek Popiel. Dla aparatu państwowego zeznania młodego człowieka stają się problemem, którego nie da się rozwiązać zwykłym zaprzeczeniem. Pogrzeb Przemyka gromadzi tysiące osób, sprawa zaczyna żyć własnym życiem, a władze podejmują działania mające odsunąć odpowiedzialność od funkcjonariuszy. Jurek zamierza powiedzieć w sądzie to, co widział, dlatego wraz z rodziną trafia pod stałą obserwację Służby Bezpieczeństwa. Równocześnie Barbara Sadowska, matka Grzegorza i poetka związana z opozycją, próbuje doprowadzić do ujawnienia prawdy o śmierci syna. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, prokuratura, milicja oraz kontrolowane media zaczynają budować alternatywną wersję wydarzeń. W ramach operacji „Junior” nacisk przenosi się na świadka i pracowników pogotowia, których można obarczyć winą za obrażenia chłopaka. Kolejne etapy konfrontacji odsłaniają nierówność sił: po jednej stronie są ludzie próbujący zachować pamięć o rzeczywistym przebiegu zdarzeń, po drugiej państwowa machina dysponująca inwigilacją, propagandą i całym systemem prawnym. Coraz większą rolę odgrywa też walka o narrację: prawdziwy przebieg pobicia ma zostać przykryty wersją, którą można bezpiecznie przedstawić opinii publicznej i wykorzystać przed sądem.