Zgiń, kochanie (2025)

Grace i Jackson przenoszą się z małym dzieckiem na wieś, licząc na spokojniejsze życie z dala od dotychczasowego otoczenia. Dla młodej matki izolacja szybko przestaje jednak oznaczać odpoczynek. Dni wypełnione opieką nad niemowlęciem, samotnością i narastającym napięciem zaczynają wpływać na jej zachowanie oraz sposób postrzegania rzeczywistości. Grace zmaga się z depresją poporodową i epizodami psychotycznymi, a jej emocje oscylują między silnym przywiązaniem do rodziny, gniewem, pożądaniem i potrzebą wyrwania się z życia, w którym czuje się zamknięta. Jackson próbuje zrozumieć, co dzieje się z partnerką, lecz ich relacja coraz częściej zamienia się w pole konfliktu. Bliskość miesza się z wrogością, a zwykłe sytuacje domowe mogą w jednej chwili przybrać niepokojący obrót. Otoczenie nie daje Grace poczucia stabilności; odludny dom, przyroda i codzienna rutyna wzmacniają raczej wrażenie odcięcia od świata. Kobieta szuka sposobu na odzyskanie własnej tożsamości poza rolą matki i partnerki, jednocześnie tracąc pewność, które impulsy może kontrolować. Narastający kryzys odbija się na małżeństwie i rodzinie, zmuszając oboje do zmierzenia się z uczuciem, które istnieje obok lęku, przemocy i coraz trudniejszej do opanowania autodestrukcji. Rodzicielstwo, pragnienie bliskości i poczucie uwięzienia zaczynają działać jednocześnie, przez co Grace coraz trudniej znaleźć bezpieczny sposób na wyrażenie tego, czego sama nie potrafi uporządkować.