Bękart (2023)

Rok 1755 nie przynosi Ludvigowi Kahlenowi ani majątku, ani pozycji, których oczekiwał po wieloletniej służbie wojskowej. Były kapitan ma jednak plan: chce zagospodarować nieurodzajne wrzosowiska Jutlandii, założyć tam królewską kolonię i w zamian otrzymać upragniony tytuł szlachecki. Dwór zgadza się na przedsięwzięcie głównie dlatego, że niemal wszyscy uznają je za skazane na porażkę. Ludvig zaczyna pracę na jałowej ziemi z uporem człowieka, który nie ma już innej drogi do społecznego awansu. Z czasem zatrudnia Ann Barbarę i jej męża, zbiegłych służących szukających schronienia przed bezwzględnym Frederikiem de Schinkelem. Lokalny właściciel ziemski uważa wrzosowiska za własne terytorium i nie zamierza pozwolić, by ambitny przybysz stworzył na nich niezależną osadę. Początkowa rywalizacja o ziemię szybko nabiera osobistego charakteru. Ludvig musi jednocześnie zmagać się z pogodą, biedą, brakiem ludzi do pracy i przeciwnikiem dysponującym pieniędzmi oraz wpływami. W surowym krajobrazie jego plan przestaje być wyłącznie sposobem na zdobycie nazwiska i przywilejów. Pojawiają się relacje, za które trzeba wziąć odpowiedzialność, a każde ustępstwo może kosztować więcej, niż zakładał na początku. Szczególnie dużo zależy od tego, czy Kahlen nadal będzie mierzył własną wartość wyłącznie pozycją, o którą zabiegał przez całe dorosłe życie, gdy wokół niego zaczyna powstawać coś przypominającego dom.