Dziki (2025)

W siedemnastowiecznych Karpatach, z dala od dworów i wielkich miast, żyje niemy wojownik wychowany przez zwierzęta oraz ludzi gór. Zna prawa lasu lepiej niż zasady narzucane przez państwo i Kościół, a wolność traktuje jak naturalny warunek istnienia. Ten odizolowany porządek zostaje brutalnie naruszony, gdy w góry przybywa imperialny inkwizytor. Oficjalnym celem jego wyprawy jest odzyskanie skradzionych papieskich insygniów, lecz prowadzona przez niego misja szybko zamienia się w bezwzględną pacyfikację ludzi uznanych za przeszkodę. Religijne hasła dają przybyszom wygodne uzasadnienie dla przemocy, grabieży i podporządkowania miejscowej społeczności. Wojownik, który dotąd nie potrzebował uczestniczyć w politycznych sporach, zostaje zmuszony do działania. Zna teren, potrafi przetrwać w warunkach niedostępnych dla żołnierzy i nie zamierza przyjąć obcych reguł tylko dlatego, że stoją za nimi mundury oraz autorytet władzy. Starcie rozwija się więc na dwóch poziomach: jako walka człowieka z ekspedycją dysponującą przewagą organizacyjną oraz jako konflikt dwóch sposobów rozumienia świata. Z jednej strony jest natura, lokalna wspólnota i instynktowna potrzeba niezależności, z drugiej system próbujący wszystko nazwać, osądzić i podporządkować. Poszukiwanie zaginionych insygniów uruchamia wydarzenia, które mogą na zawsze zmienić życie mieszkańców gór. Dla mieszkańców nie jest to abstrakcyjny spór, lecz kwestia tego, czy zachowają domy, obyczaje i możliwość życia po swojemu.