Filip (2023)

Warszawskie getto, 1941 rok. Młody polski Żyd przygotowuje wraz z ukochaną Sarą występ kabaretowy, próbując zachować namiastkę normalności w rzeczywistości podporządkowanej przemocy i strachowi. Strzelanina zabiera mu bliskich, a dwa lata później bohater znajduje się już we Frankfurcie. Ukrywa żydowskie pochodzenie, podaje się za Francuza i pracuje jako kelner w ekskluzywnym hotelu, odwiedzanym także przez Niemców korzystających z wojennych przywilejów. Nowa tożsamość pozwala mu poruszać się wśród ludzi, którzy w innych okolicznościach mogliby skazać go na śmierć. Zamiast podporządkować życie wyłącznie lękowi, korzysta z jedzenia, alkoholu, romansów i nocnych rozrywek, jakby każda chwila miała być odpowiedzią na to, co wcześniej mu odebrano. Nawiązuje znajomości z pracownikami hotelu pochodzącymi z różnych krajów Europy, lecz wojna stopniowo dociera także do ich pozornie bezpiecznego świata. Każda kontrola i każde przypadkowe pytanie mogą ujawnić prawdziwą tożsamość młodego kelnera. Życie na cudzych dokumentach wymaga ciągłego balansowania między brawurą a ostrożnością, a kolejne straty przypominają, że luksus hotelowych sal istnieje tylko kilka kroków od rzeczywistości okupacji i masowej przemocy. Hotel pozwala mu z bliska obserwować ludzi korzystających z komfortu mimo trwającej wojny, co dodatkowo pogłębia rozdźwięk między jego codzienną rolą a pamięcią getta. Przetrwanie zależy od tego, czy potrafi zachować pewność siebie również wtedy, gdy wokół pojawiają się pytania o pochodzenie i dokumenty.