Gorzkie święta (2026)

Elza pracuje jako dyrektorka w branży reklamowej i jest przyzwyczajona do funkcjonowania w rytmie terminów, spotkań oraz kolejnych zawodowych obowiązków. Śmierć matki przypada na długi grudniowy okres świąteczny, kiedy zwykła rutyna nagle traci znaczenie. Zamiast zatrzymać się i przeżyć żałobę, kobieta próbuje jeszcze mocniej schować się w pracy. Organizm w końcu reaguje za nią: atak paniki zmusza Elzę do przerwania dotychczasowego tempa i przyjrzenia się sprawom, których długo unikała. Wyjazd na Lanzarote z przyjaciółką Pat daje jej fizyczny dystans od biura, ale nie usuwa wspomnień ani napięć związanych z rodziną i własnymi wyborami. Równolegle pojawia się Raúl, filmowiec przechodzący kryzys twórczy, który wykorzystuje doświadczenie straty bliskiej współpracowniczki jako punkt wyjścia do nowego projektu. Jego praca zaczyna splatać się z historią Elzy, tworząc grę między życiem a opowieścią przetwarzaną na potrzeby kina. Bohaterka wraca do relacji, pragnień i decyzji odkładanych na później, nie mając pewności, czy kilkudniowa zmiana otoczenia wystarczy, by naprawdę coś uporządkować. Grudniowy czas, kojarzony z rodzinną bliskością, staje się dla niej momentem konfrontacji z nieobecnością oraz z pytaniem, jak dalej funkcjonować po stracie. Zmiana miejsca nie daje gotowej odpowiedzi, ale odbiera jej możliwość zasłaniania się obowiązkami, które wcześniej skutecznie zagłuszały niewygodne emocje.